ลอนดอน ค.ศ. 1910 — ในเช้าวันหนึ่งของฤดูหนาวอันเหน็บหนาวที่ไวต์แชเปล เด็กหญิงวัยแปดขวบชื่อเอลีนอร์ เกรฟส์ ยืนอยู่หน้าร้านเบเกอรี่เป็นประจำทุกวัน ผมหยิกของเธอยุ่งเหยิง ปลายนิ้วแดงก่ำจากความหนาว และชุดกระโปรงที่ปะปิดหลายจุดห้อยหลวมอยู่บนร่างผอมบาง ซุกแนบอกของเธอคือถุงผ้าเปล่าใบหนึ่ง—ความหวังที่พันด้วยความเงียบ หลังแผ่นกระจก ใต้แสงเช้าสีทอง ขนมปังก้อนใหญ่ ขนมปังนุ่มๆ และทาร์ตแยมวาววับดูน่าลิ้มลอง แต่เอลีนอร์ไม่มีแม้แต่เพนนีเดียว ไม่มีอาหาร ไม่มีอนาคต พ่อของเธอซึ่งเป็นแรงงานชาวไอริชเสียชีวิตจากอุบัติเหตุการพังถล่มของนั่งร้าน ส่วนแม่ของเธอทำงานทั้งวันในโรงซักผ้า ขัดถูเสื้อผ้าของคนแปลกหน้า ทว่า ความเจ็บปวดที่ลึกที่สุดไม่ได้อยู่ที่ท้องว่าง หากอยู่ในความจริงอันเงียบงันที่ว่า […]